വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന കുട്ടികളിലെ ആത്മഹത്യാ പ്രവണത നാം എവിടെയാണ് പിഴയ്ക്കുന്നത്?

വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന കുട്ടികളിലെ ആത്മഹത്യാ പ്രവണത നാം എവിടെയാണ് പിഴയ്ക്കുന്നത്?

ഒരുകാലത്ത് പ്രായമായവരുമായി മാത്രം ബന്ധപ്പെടുത്തി കണ്ടിരുന്ന ആത്മഹത്യ ഇന്ന് കുട്ടികളുടെയും കൗമാരക്കാരുടെയും ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നത് അതീവ ആശങ്കാജനകമാണ്. ചെറിയ പ്രായത്തിൽ തന്നെ ജീവിതത്തോട് വിടപറയാൻ തീരുമാനിക്കുന്ന അവസ്ഥ ഒരു കുട്ടിയുടെ മാത്രം പരാജയമല്ല; അത് കുടുംബത്തിന്റെയും വിദ്യാഭ്യാസ സംവിധാനത്തിന്റെയും സമൂഹത്തിന്റെയും കൂട്ടുത്തരവാദിത്തത്തിലെ വീഴ്ചയാണ്.

ഇന്നത്തെ കുട്ടികൾ നേരിടുന്ന സമ്മർദ്ദങ്ങൾ പഴയ തലമുറ അനുഭവിച്ചതിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. പഠനത്തിൽ മികച്ച മാർക്ക് നേടണം, മത്സരപരീക്ഷകളിൽ വിജയിക്കണം, മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ മുന്നിലെത്തണം എന്ന നിരന്തരമായ സമ്മർദ്ദം പല കുട്ടികളുടെയും മാനസികാരോഗ്യത്തെ ഗുരുതരമായി ബാധിക്കുന്നു. പഠനം അറിവ് നേടാനുള്ള പ്രക്രിയയാകേണ്ടിടത്ത്, അത് പലർക്കും ഭയത്തിന്റെയും ഉത്കണ്ഠയുടെയും ഉറവിടമായി മാറുകയാണ്.

ഗാർഹിക അന്തരീക്ഷവും കുട്ടിയുടെ മാനസിക വളർച്ചയിൽ നിർണായക പങ്കുവഹിക്കുന്നു. മാതാപിതാക്കളുടെ വഴക്ക്, വേർപിരിയൽ, അവഗണന, സ്നേഹത്തിന്റെയും സുരക്ഷിതത്വത്തിന്റെയും അഭാവം, നിരന്തരമായ ശകാരങ്ങളും താരതമ്യങ്ങളും കുട്ടിയുടെ ആത്മവിശ്വാസം തകർക്കും. “നീ ഒന്നിനും കൊള്ളില്ല”, “അവനെപ്പോലെ ആകാൻ നോക്ക്” എന്നിങ്ങനെയുള്ള വാക്കുകൾ പോലും അവരുടെ മനസ്സിൽ ആഴത്തിലുള്ള മുറിവുകൾ സൃഷ്ടിച്ചേക്കാം.

അമിതമായ മൊബൈൽ ഫോണിന്റെയും ഡിജിറ്റൽ ഗാഡ്ജറ്റുകളുടെയും ഉപയോഗവും മറ്റൊരു പ്രധാന വെല്ലുവിളിയാണ്. സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ താരതമ്യങ്ങൾ, സൈബർ ബുള്ളിയിംഗ്, ഓൺലൈൻ ഗെയിമുകളോടുള്ള അമിതാസക്തി, ഉറക്കക്കുറവ്, യഥാർത്ഥ സൗഹൃദങ്ങളിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകൽ എന്നിവ കുട്ടികളെ ഒറ്റപ്പെടലിലേക്കും വിഷാദത്തിലേക്കും നയിക്കാം. പുറത്തേക്ക് ചിരിക്കുന്ന കുട്ടിയുടെ ഉള്ളിൽ എത്ര വലിയ മാനസിക സംഘർഷമാണ് നടക്കുന്നതെന്ന് പലപ്പോഴും മാതാപിതാക്കൾ പോലും തിരിച്ചറിയാറില്ല.

ഇതെല്ലാം കൂടാതെ, ശരിയായ പാരന്റിങ് ഇല്ലായ്മയും വലിയൊരു കാരണമാണ്. കുട്ടികൾക്ക് വിലകൂടിയ ഫോണുകളും മികച്ച വിദ്യാഭ്യാസവും നൽകുന്നത് മാത്രം മാതാപിതാക്കളുടെ ഉത്തരവാദിത്തമല്ല. അവരെ കേൾക്കുക, അവരുടെ വികാരങ്ങളെ അംഗീകരിക്കുക, തെറ്റുകൾ സംഭവിക്കുമ്പോൾ ശിക്ഷിക്കുന്നതിനേക്കാൾ മനസ്സിലാക്കുക, പരാജയങ്ങളെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്ന് പഠിപ്പിക്കുക, നിബന്ധനകളില്ലാത്ത സ്നേഹവും പിന്തുണയും നൽകുക എന്നിവയാണ് യഥാർത്ഥ രക്ഷാകർതൃത്വം.

മാനസികാരോഗ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവബോധക്കുറവും പ്രശ്നം രൂക്ഷമാക്കുന്നു. വിഷാദം, ഉത്കണ്ഠ, പെരുമാറ്റത്തിലെ പെട്ടെന്നുള്ള മാറ്റങ്ങൾ, ഒറ്റപ്പെടാനുള്ള പ്രവണത, മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആവർത്തിച്ചുള്ള പരാമർശങ്ങൾ തുടങ്ങിയ മുന്നറിയിപ്പുകൾ പലപ്പോഴും “കുട്ടികളുടെ ഓരോ പ്രായത്തിന്റെ സ്വഭാവം” എന്ന പേരിൽ അവഗണിക്കപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ ഇത്തരം ലക്ഷണങ്ങൾ കണ്ടാൽ വൈകാതെ തന്നെ മാതാപിതാക്കളും അധ്യാപകരും മാനസികാരോഗ്യ വിദഗ്ധരുടെ സഹായം തേടേണ്ടതാണ്.

കുട്ടികളുടെ ആത്മഹത്യ തടയാൻ കുടുംബവും സ്കൂളും സമൂഹവും ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിക്കണം. സ്കൂളുകളിൽ കൗൺസിലിങ് സംവിധാനങ്ങൾ ശക്തിപ്പെടുത്തണം. പരീക്ഷാഫലങ്ങൾക്കപ്പുറം കുട്ടിയുടെ മാനസികാരോഗ്യത്തിനും വ്യക്തിത്വവികസനത്തിനും പ്രാധാന്യം നൽകണം. മാതാപിതാക്കൾ കുട്ടികളോടൊപ്പം ദിവസവും കുറച്ച് സമയം ചെലവഴിച്ച് അവരുടെ മനസ്സ് കേൾക്കാൻ ശ്രമിക്കണം. ഒരു കുട്ടിക്ക് ഏറ്റവും ആവശ്യമുള്ളത് വിലയേറിയ സമ്മാനങ്ങളല്ല, മറിച്ച് “എന്ത് സംഭവിച്ചാലും ഞങ്ങൾ നിനക്കൊപ്പമുണ്ട്” എന്ന ഉറപ്പാണ്.

ഓരോ ആത്മഹത്യയും നമ്മോട് ചോദിക്കുന്ന ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്: “ഈ കുട്ടിയുടെ നിശ്ശബ്ദമായ നിലവിളി നമ്മൾ എന്തുകൊണ്ട് കേട്ടില്ല?” ആ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ കഴിയുന്ന സമൂഹമാകുമ്പോഴാണ് നമുക്ക് കൂടുതൽ കുട്ടികളുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാനാകുക. കുട്ടികൾക്ക് വിജയിക്കാനുള്ള സമ്മർദ്ദം നൽകുന്നതിനേക്കാൾ, ജീവിക്കാനുള്ള പ്രതീക്ഷയും ആത്മവിശ്വാസവും നൽകുന്ന സമൂഹം സൃഷ്ടിക്കുകയാണ് നമ്മുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഉത്തരവാദിത്തം.